Eίδα την παράσταση «ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΕΠΟΥΔΕΣ»

Mικρές Αλεπούδες της Λίλιαν Χέλμαν

Γράφει η Βίβιαν Μητσάκου

Ο Θίασος Συν-θήκη μετά τη «Φρουρά στο Ρήνο» συνεχίζει την προσπάθεια προσέγγισης  της  Λίλιαν Χέλμαν, με το κλασικό έργο της: «Μικρές Αλεπούδες». HΛίλιαν Χέλμαν (20  Ιουνίου 1905 – 30 Ιουνίου 1984) ήταν αμερικανίδα, θεατρική συγγραφέας , ακτιβίστρια,  γνωστή για τα έργα της “H ώρα των παιδιών” και “Οι μικρές αλεπούδες”. Βρέθηκε στο στόχαστρο  του μακαρθισμού για τις αριστερές της ιδέες.

Οι μικρές Αλεπούδες είναι ένα  έργο-σταθμός της αμερικάνικης δραματουργίας. Ενώ φαινομενικά μοιάζει να αναφέρεται σε οικονομικές διαφορές μιας οικογένειας, το έργο σε δεύτερο ανάγνωσμα είναι βαθειά πολιτικό και η Χέλμαν στηλιτεύει την νοοτροπία και την στάση ζωής των αμερικάνων, το λεγόμενο «αμερικανικό όνειρο». Εύκολος πλουτισμός, κυνήγι του χρήματος, απληστία και δίψα για συσσώρευση όλο και περισσότερου χρήματος και υλικών αγαθών. Τα σαθρά θεμέλια μιας  κοινωνίας σε βαθειά ηθική κρίση και ανθρώπινες αξίες αρχίζουν να τρίζουν. Μια κοινωνία που ταυτίζει την ευτυχία της  με το ύψος του τραπεζικού λογαριασμού της.

Οι «Μικρές Αλεπούδες» γράφτηκαν το 1939. Μια πλούσια οικογένεια στον αμερικανικό νότο   αλληλοσπαράσσεται εγκλωβισμένη στη διψά για εκδίκηση, εξουσία και χρήμα. Ένας αδυσώπητος οικονομικός πόλεμος μέχρι τελικής πτώσης μεταξύ των μελών μιας οικογένειας.

Το έργο είναι  δυστυχώς  διαχρονικό,  σημερινό, σύγχρονο. Παρ’ όλα αυτά όμως συνεχίζει να σοκάρει. Οι ήρωες   ζουν δυστυχώς  ανάμεσά μας. Άνθρωποι που δεν διστάζουν να σπάσουν με βίαιο τρόπο ακόμη και αδελφικούς δεσμούς ή να σταθούν τόσο σκληροί, τόσο αδίστακτοι, ώστε να οδηγήσουν έναν άνθρωπο στον θάνατο.

Η σκηνοθεσία της παράστασης φέρει την υπογραφή του Κωστή Καπελώνη, που μπορεί να κάνει θέατρο ακόμα και με λίγα, λιτά μέσα και σε μικρούς σκηνικούς χώρους, με όπλο του πάντα τους καλοκουρδισμένους ηθοποιούς του και κυρίως την «μαγική» χρήση των φωτισμών. Η τελευταία σκηνή που οι ηθοποιοί στέκονται ακίνητοι, κοιτώντας ο ένας τον άλλον με απορία, μέσα στους ήχους της υπέροχης νέγρικης φωνής και πίσω δημιουργείται η σκιά του «καλού» ήρωα σε γοητεύει και σε «παίρνει μαζί της. Ή μάλλον σε καλεί να την πάρεις εσύ μαζί σου φεύγοντας, για να σε κάνει να σκεφτείς την παράσταση και όσα είδες.

Καλαίσθητα τα κοστούμια του Ανδρέα Σαραντόπουλου. Ευφάνταστο σκηνικό που σε παραπέμπει σε κλουβί ή και σε καρουσέλ λούνα παρκ.

H  Ρεγγίνα της Δέσποινας Πόγκα,  η αδελφή  της οικογενείας  και κεντρική ηρωίδα του έργου, είναι μία γυναίκα αδίστακτη, αχόρταγη, ξέρει να διαπραγματεύεται σκληρά, εκβιάστρια, χωρίς κανένα ίχνος ανθρωπιάς. Έχει σύζυγο  έναν πλούσιο, ηλικιωμένο φιλάσθενο άνδρα, που παντρεύτηκε, χωρίς ποτέ να τον αγαπήσει ή να τον συμπονέσει, μόνο για να έχει την οικονομική άνεση της. Άκαμπτη μέχρι την τελευταία στιγμή, που τον βλέπει να σέρνεται στα πόδια της.  H Ρεγγίνα κατορθώνει να αποκτήσει την τεράστια περιουσία που ονειρευόταν, με αντίτιμο όμως την απόλυτη μοναξιά της. Μία καθηλωτική ερμηνεία της ταλαντούχας Δέσποινας Πόγκα.

Ο Γιώργος Κροντήρης, στο ρόλο του συζύγου της Ρεγγίνας, ο πάμπλουτος κύριος Oράτιος, με την στόφα μεγάλου ηθοποιού, σε καθηλώνει με την ερμηνευτική του βαρύτητα. Σχεδιάζει όλα του τα βήματα με μαθηματική ακρίβεια, αλλά δεν υπολόγισε ότι δίπλα του έχει μια «άγρια αλεπού».

Η Μαρία Μακρή είναι η ευαίσθητη, τρυφερή, μοναχική Μπέρντι. . Δεν γνώρισε ποτέ την αγάπη από τον σύζυγό της, Όσκαρ,  ο οποίος την παντρεύτηκε για να πάρει την προίκα της. Η μόνη της παρηγοριά είναι η καταφυγή της στο  ποτό. Εξαιρετικής ομορφιάς η σκηνή της εξομολόγησης της ψυχολογικής της κατάστασης στον Οράτιο. Μια εκπληκτική ηθοποιός, σε μία κορυφαία στιγμή της.

Η Βέρα Χατζηϊακώβου,είναι η Άντυ, η οικονόμος του σπιτιού, παρακολουθεί ανίκανη να επέμβει τις δραματικές εξελίξεις. Η καλοσυνάτη, πιστή οικονόμος. Με μεγάλη σκηνική άνεση.

Η Νατάσα Παπαδάκη, αυτό το ταλαντούχο πλάσμα, είναι η κόρη της οικογένειας, η Αλεξάνδρα   Αγαπά τον άρρωστο πατέρα της, τον συμπονά, τον βοηθά. Είναι ευαίσθητη και εύθραυστη.  Δεν διστάζει να κατηγορήσει την μητέρα της Ρεγγίνα, για την σκληρή της στάση. Είναι ίσως η ίδια η Λίλιαν Χέλμαν που βάζει στο στόμα της Αλεξάνδρας το δριμύ κατηγορώ της για μια σάπια και αρρωστημένη κοινωνία. Μια δυναμική και καίρια ερμηνεία.

Ο Πέτρος Πέτρου είναι ο ένας από τα δύο αδέλφια. Ο Μπεν. Κύριο μέλημά του η απόκτηση τεράστια περιουσίας, με δόλο και απατεωνιά. Θα τα καταφέρει ; Ο Πέτρος Πέτρου με  ερμηνευτική  βαρύτητα και  πειστικότατη, καίρια ερμηνεία.

Ο Χρήστος Συριώτης στο ρόλο του δεύτερου αδελφού, του Όσκαρ και συζύγου της Μπέρντι, είναι αδίστακτος, συμφεροντολόγος. Έχει βάλει στόχο να γίνει εκατομμυριούχος και τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να σταθεί εμπόδιο στα σκοτεινά του σχέδια. Πειστικότατος στον ρόλο του με μια δυναμική ερμηνεία.

Ο Πάρις Σκαρτσολιάς στο ρόλο του Λιο, του γιού του Όσκαρ και της Μπέρντι.  Ένας νέος ταλαντούχος ηθοποιός που υπόσχεται πολλά. Θύμα της πλεκτάνης του πατέρα και του θείου του.

Η Λίλιαν Χέλμαν ονόμασε το αριστουργηματικό έργο της The little Foxes (Οι μικρές Αλεπούδες), θέλοντας να τονίσει  ότι η απληστία, η τύφλωση που προκαλεί το πάθος του ανθρώπου για πλουτισμό, εύκολα μπορεί να  τον μεταμορφώσει σε ένα άγριο θηρίο, ένα αρπακτικό, που κατασπαράζει ανθρώπινες ζωές, χωρίς κανένα ενδοιασμό.

Συμπερασματικά στο Θέατρο Studio Μαυρομιχάλη παρακολούθησα μια δεξιοτεχνικά δοσμένη, καλοστημένη  παράσταση, με λιτή και συγχρόνως ευφάνταστη σκηνοθεσία του Κωστή Καπελώνη,  με υπέροχες ερμηνείες. Μια παράσταση γροθιά στο στομάχι είναι το «κατηγορώ» την Λίλιαν Χέλμαν σε μία άπληστη, αδηφάγο, σκληρή κοινωνία, όπου δεν υπάρχει συμπόνοια, αλληλοπροσφορά μεταξύ των ανθρώπων. Κατηγορώ σε μια κοινωνία  που θεό της έχει το χρήμα.

 

Tαυτότητα Παράστασης

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης
Σκηνικά – κοστούμια: Ανδρέας Σαραντόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Κλεοπάτρα Ροντήρη

Παίζουν:

Γιώργος Κροντήρης,  Δέσποινα Πόγκα,
Μαρία Μακρή, Βέρα Χατζηϊακώβου
Χρήστος Συριώτης, Πέτρος Πέτρου,
Νατάσα Παπαδάκη, Πάρις Σκαρτσολιάς

Θέατρο Studio Μαυρομιχάλη

 

 

 

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ

Άφησε ένα σχόλιο