Eίδα την παράσταση «ΕΦΤΑ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ». Μια διαδικτυακή θεατρική παράσταση

Γράφει η Βίβιαν Μητσάκου

Bιώνουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Η καραντίνα, ο υποχρεωτικός εγκλεισμός μας, το κλείσιμο των επιχειρήσεων, η ανεργία και ο αόρατος εχθρός που μας απειλεί, άλλαξαν την καθημερινότητά μας. Η κατάσταση αυτή έδωσε αφορμή σε συγγραφείς να γράψουν τις καραντινάτες ιστορίες τους. Είτε τις βίωσαν οι ίδιοι, είτε τις είδαν να διαδραματίζονται στο περιβάλλον τους. Εφτά συγγραφείς έγραψαν τον περασμένο Μάρτη και Απρίλη του 2020 τις ιστορίες τους και εφτά ηθοποιοί τους έδωσαν σάρκα και οστά υπό την σκηνοθετική επιμέλεια της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη και την επιμέλεια κειμένων της Σοφίας Αδαμίδου. Και όλοι συναντήθηκαν στην Βίλλα Ζωγράφου, το πολιτιστικό σπίτι-στέκι της περιοχής και τις ζωντάνεψαν.

Πριν αρχίσω να σας διηγούμαι τις εφτά καραντινάτες ιστορίες, θα ήθελα να αναφερθώ στην εμπνευσμένη σκηνοθετική γραμμή της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη.  Τοποθετεί τους ήρωες μας σε διαφορετικά σκηνικά. Δεν αφηγούνται απλά ένα μονόλογο. Μοιάζουν να συνομιλούν με το κοινό τους και αισθάνονται σαν να ακούν το θερμό χειροκρότημά του.

Ας δούμε αναλυτικά τις «Εφτά Καραντινάτες Ιστορίες»

Ζαφείρα, η Ζάφα της Καρίνας Βέρδη με την Σοφία Πανάγου

Βρισκόμαστε σε μια τυπική κουζίνα ενός μικροαστικού διαμερίσματος. Η Ζαφείρα, 3 τρία χρόνια καθαρή πια, είναι αποκομμένη από την οικογένεια της αδελφής της που μένει στην Ν.Ερυθραία και έχει μία κόρη που η Ζαφείρα, το πρώην πρεζάκι του Σταθμού Λαρίσης δεν έχει δει ποτέ.  «Μην με ξαναενοχλήσεις ποτέ ξανά» της είχε πει. Και αυτή μόνη στην κουζίνα, σκέφτεται πως θα ήθελε να σφίξει στην αγκαλιά της την μικρή της ανιψιά, το «Μαριγούδι» της που έχει και το όνομα της μάνας της.

Κλαίει, χαμογελά, oργίζεται, θυμώνει με τον εαυτό της, συγκινείται και μας συγκινεί, με μια πειστικότατη ερμηνεία. Και ξαφνικά, εκεί που η απελπισία την έχει κυριεύσει, μια είδηση που ακούει στο ραδιόφωνο της ξαναδίνει δύναμη, ελπίδα. Πετάει από την χαρά της. Μέσα σε αυτή την αλλόκοτη κατάσταση, ήρθε ο πανούργος ιός, να δώσει φως στην χωρίς νόημα ζωή της.

Το κείμενο της Καρίνας Βέρδη συγκινητικό, ανθρώπινο, αληθινό θίγει το πρόβλημα της απόρριψης ακόμα και από την ίδια την οικογένεια των «προβληματικών» μελών της και την δύσκολη ένταξη τους ξανά στην κοινωνία.

Τι βλέπουν τα κυάλια του Γιώργου Χρυσοβιτσάνου με τον Τάσο Σωτηράκη.

Ανεβαίνει τις σκάλες με γρήγορο και σταθερό βήμα. Μια κατάλευκη σκάλα σε μια περιποιημένη πολυκατοικία. Κοντοστέκεται μπροστά από το κλειστό παράθυρο. Βλέπει τον κόσμο που κινείται. Τα παιδιά που παίζουν. Ένας άνδρας μόνος μέσα στην λαίλαπα του κορονοιού,  κατασκοπεύει τις ζωές των άλλων μέσα από τα κυάλια του. Σκέψεις τον βασανίζουν  και πιο πολύ η μοναξιά που βιώνει. Επιθυμεί πράγματα απλά. Να πιεί ένα ποτάκι με παγάκια και μάσκα, έστω και με την γειτόνισσα. Θέλει να δραπετεύσει για λίγο από την καραντίνα. Να κάνει μία μικρή υπέρβαση. Για δύο ώρες. Να αψηφήσει τον νόμο.  Ο Τάσος Σωτηράκης αυτοσαρκάζεται, αντιμετωπίζει το τώρα, το μετά με μία ελαφρά κυνικότητα.  Θέτει ερωτήματα στον εαυτό του. Ερωτήματα που απασχολούν όλους μας. Μία εκπληκτική, στιβαρή ερμηνεία του Τάσου Σωτηράκη, που ελέγχει πλήρως τα δυναμικά εκφραστικά μέσα που διαθέτει. H απελπισία, ο προβληματισμός, η αγωνία καθρεφτίζονται στο πρόσωπό του. Το κείμενο του Γιώργου Χρυσοβιτσάνου κινείται ανάμεσα στην ποίηση και στον ρεαλισμό. Θίγει σημερινά κοινωνικά προβλήματα που έφερε ο αόρατος εχθρός, τις φοβίες που μας δημιούργησε, τον χωρισμό των ανθρώπων σε δύο στρατόπεδα  και το πόσο σοβαρές θα είναι οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία μας. Πόση μοναξιά και θλίψη κρύβουν οι κλεισμένες πόρτες των διαμερισμάτων.

Απαγόρευση Κυκλοφορίας της Κατερίνας Ανωγιαννάκη με την Θεοδώρα Σιάρκου 

Μια ξύλινη σκαλιστή σκάλα. Ένα κλειστό πιάνο. Το δωμάτιο  μιας παλιάς αρχοντικής κατοικίας. Μια γυναίκα μόνη. Αποφασισμένη να βγάλει την μάσκα που φορούσε χρόνια. Μαζί της παίρνει το παιδί, την γάτα και το σκύλο της. Πρέπει να φύγει να σωθεί. Η ζωή της έχει γίνει ανυπόφορη. Μέσα στην νύχτα τρέχει χωρίς άδεια εξόδου και χωρίς μάσκα, να πάει όσο πιο μακριά γίνεται,  αποφασισμένη να δραπετεύσει από το στρατόπεδο που ηθελημένα είχε κλειστεί. Μια συγκινητική, καλοζυγισμένη  ερμηνεία της Θεοδώρας Σιάρκου με σκηνική άνεση και προσήνεια. Το κείμενο της Κατερίνας Ανωγιαννάκη μεστό, καλογραμμένο, θίγει τα πολλά και δύσκολα προβλήματα που δημιουργήθησαν σε πολλές οικογένειες με τον υποχρεωτικό εγκλεισμό. Οικογένειες που ανακάλυψαν ξαφνικά ότι δεν γνώριζε ο ένας τον άλλον. Γυναίκες που ανακάλυψαν ξαφνικά ότι συζούν με τον μεγαλύτερο εχθρό τους. Η ενδοοικογενειακή βία πήρε μεγάλες διαστάσεις τις μέρες της καραντίνας.

Ο θεός και ο Γείτονας της Όλγας Μοσχοχωρίτου με την Αλεξάνδρα Παντελάκη 

Ένα παλιό αρχοντικό σπίτι τη δεκαετίας του 60, κάπου στο πάλαι ποτέ αρχοντικό Μεταξουργείο. Ζωγραφισμένα ταβάνια, σκαλιστό ξύλινο τζάκι.  Μια αρχοντιά που χάνεται δυστυχώς με τον χρόνο. Μόνο οι αναμνήσεις της ιδιοκτήτριας φανερώνουν την παλιά του αίγλη. Η κόρη στρατηγού που πήρε για προίκα το παλιό αρχοντικό. Τώρα είναι «άγαμη θυγατέρα, κόρη στρατηγού». Απομονωμένη στο σπίτι, βλέπει μια Αθήνα να αλλάζει. Μόνη της παρηγοριά να ανεβαίνει στην ταράτσα και να θαυμάζει την φωτισμένη Ακρόπολη. Η οικονομική κρίση, η μείωση των συντάξεων την αναγκάζουν να νοικιάσει το σπίτι σε αλλοδαπούς. Μία ξαφνική ασθένεια. Και αυτή βρίσκεται μέσα σε ένα ασθενοφόρο με ένα «μαυριδερό» χέρι να χαϊδεύει το δικό της χέρι και δυο μάτια να της χαμογελούν. Η  Αλεξάνδρα Παντελάκη μας διηγείται με ερμηνευτική βαρύτητα και πληθωρική ερμηνεία την ζωή της «κόρης στρατηγού» . Συγκινητική, εύθραυστη, συγκλονιστική. Το κείμενο της Όλγας Μοσχοχωρίτου  αναδεικνύει με σεβασμό τα προβλήματα της μοναχικότητας των μεγάλων ανθρώπων, την απέραντη μοναξιά που βιώνουν, την ομορφιά μιας Αθήνας που ασχήμυνε  και το εύθραυστο θέμα των μεταναστών.

Μια ώρα από τη ζωή του Κλεάνθη Ι. Ντενίση του Αγγελή Καναπίτσα με τον Θανάση Κουρλαμπά. 

Ο Κλεάνθης, ένας πενηντάρης μοναχικός άνδρας φοβάται υπερβολικά τον ιό. Βγαίνει σπάνια από το σπίτι, παίρνοντας όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας του, σαν στρατιώτης που πηγαίνει στο μέτωπο. Απολυμαίνει τα πάντα. Αλλάζει πεζοδρόμιο όταν συναντήσει άλλον άνθρωπο. Το να πάει σούπερ μάρκετ είναι μία αληθινή περιπέτεια. Το πώς θα αποφύγει τον ιό του γίνεται εμμονή. Ο Θανάσης Κουρλαμπάς με μια ανεπιτήδευτη απλότητα και πειστικότητα  μας παρουσιάζει τον εμμονικό, υστερικό τύπο. Το κείμενο του Αγγελή Καναπίτσα περιέχει άφθονο χιούμορ ανάμικτο με νότες υστερίας και με μαεστρία μας παρουσιάζει έναν μοναχικό, φοβισμένο άνθρωπο

Μπέργκαμο-Κούρβα-Πιζανί Ρέκβιεμ του Κ. Ποντικόπουλου με τον Δημήτρη Καραβιώτη

Στην τρυφερή σχέση ζωής παππού και εγγονού βασίζεται το κείμενο του Κ.Ποντικόπουλου.  Μια σχέση αγάπης που διακόπτεται άδοξα. Μπέργκαμο Ιταλίας. Ο παππούς μαθαίνει τον μικρό εγγονό του να αγαπά το ποδόσφαιρο και την αγαπημένη του ομάδα την Αταλάντα. Τον μυεί στα μυστικά της μπάλας και του μεταδίδει την δική του αγάπη. Αχώριστοι στα παιχνίδια της αγαπημένης τους ομάδας. Ο Δημήτρης Καραβιώτης είναι  συγκινητικός, εύθραυστος, ενθουσιώδης. Ποιος μπορεί να διακόψει αυτή την γεμάτη αγάπη σχέση;  Το κείμενο του Κ.Ποντικόπουλου είναι σύγχρονο, συγκινητικό και μελαγχολικό. Όνειρα, σχέδια που ένα αόρατο χέρι διέκοψε απότομα. Πόσο τρομερό να «φεύγει» από την ζωή ένας άνθρωπος, ολομόναχος χωρίς τα αγαπημένα του πρόσωπα δίπλα του;

Σπάω την καραντίνα, έτσι; του Σάκη Σερέφα με την Γιάννα Σταυράκη 

Η ηρωίδα μας βρίσκεται μόνη σε ένα παγκάκι κάποιου πάρκου της Αθήνας, φορώντας την ωραία της κάπα. Είναι μόνη στην ζωή. Στο σπίτι μιλά με τους τοίχους, τον εαυτό της, τα περιστέρια του μπαλκονιού, που τελευταία και αυτά την εγκατέλειψαν, αφού προτιμούν το πλούσιο φαγητό που τους προσφέρει ο απέναντι ηλικιωμένος κύριος. Η ταλαντούχα Γιάννα  Σταυράκη υποδύεται  συγκινητικά την μοναχική γυναίκα, με μια καλοδουλεμένη ερμηνεία, με υποκριτική αξιοσύνη και κύρος Το κείμενο του Σάκη Σερέφα είναι  μεστό, διαχρονικό. Η ηλικιωμένη γυναίκα  ζει πάντα ανάμεσά μας και πριν τον ιό και κατά την διάρκειά του και μετά. Το πώς θα βιώσουμε την τρίτη ηλικία  είναι ένα σοβαρό πρόβλημα της μοντέρνας, σύγχρονης κοινωνίας. Θα δεχτεί την πρόταση για ένα δείπνο, που της προτείνει ο ηλικιωμένος γείτονας της; Όταν ενωθούν δύο μοναχικοί τύποι, η μοναξιά πάντα μειώνεται.

Θα ήθελα να κάνω μνεία στην εξαιρετική μουσική επένδυση των εφτά ιστοριών μας. Επιλογές του Θεόδωρου Λεμπέση.  Καθώς και στα ιδιαίτερα κοστούμια της Μαρίας Παπαδοπούλου.

Εφτά διαφορετικές καραντινάτες  ιστορίες. Εφτά διαφορετικοί άνθρωποι. Εφτά διαφορετικές αντιμετωπίσεις της ίδιας πρωτόγνωρης κατάστασης που ζούμε. Πώς η καραντίνα επηρέασε και άλλαξε όλες μας τις συνήθειες; Πώς μας επηρέασε ψυχολογικά; Όταν βγούμε από το σκοτεινό τούνελ, δεν θα είμαστε ποτέ οι ίδιοι άνθρωποι. Θα είμαστε καλύτεροι; Προσωπικά αμφιβάλλω.

Οι εφτά καραντινάτες ιστορίες παρουσιάστηκαν διαδικτυακά στις 19 και 20 Δεκεμβρίου 2020 και στις 16 και 17 Ιανουαρίου2021. Ιστορίες που έχουν φιλοξενηθεί σε θεματικές εκδόσεις, από τους εκδοτικούς οίκους «Άπαρσις», «Εύμαρος» και «Περιοδικό των Δικηγόρων», μεταμορφώθηκαν σε θεατρικές αφηγήσεις.

Eν κατακλείδι, παρακολούθησα μία ποιοτική, πολύ αξιόλογη συλλογική εργασία πάνω σε σύγχρονα κείμενα, εξαιρετική σκηνοθεσία, καταπληκτικές ερμηνείες. Αν γίνει επανάληψη της παράστασης, σας προτείνω να την δείτε. Καλή σας θέαση!

Ταυτότητα Παράστασης

Σκηνοθετική επιμέλεια: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη
Επιμέλεια κειμένων-Οργάνωση παραγωγής: Σοφία Αδαμίδου
Πρωτότυπη Μουσική: Θεόδωρος Λεμπέσης
Επιμέλεια σκηνογραφίας-κοστουμιών: Μαρία Παπαδοπούλου
Επιμέλεια παραγωγής: Νίκος Μπλέκας
Σκηνοθεσία βίντεο: Στέφανος Κοσμίδης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Κωνσταντίνος Οικονόμου
Ηχοληψία: Αλέξανδρος Κανέλος
Επικοινωνία: art ensemble

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ

Άφησε ένα σχόλιο