Eίδα την παράσταση «Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΛΟΥΝΤΜΙΛΑ»

«Η φωνή της Λουντμίλα» του Gunnar Bergdahl

Γράφει η Βίβιαν Μητσάκου

Πολλοί είναι οι παράγοντες που κάνουν μία παράσταση συναρπαστική, μοναδική, αξέχαστη και συγκλονιστική. Το κείμενο, η σκηνοθεσία, η ερμηνεία των ηθοποιών. Μία τέτοια παράσταση παρακολούθησα στο πλαίσιο του Φεστιβάλ των Ιωνικών Γιορτών στην Νέα Σμύρνη. «Η φωνή της Λουντμίλα» του Gunnar Bergdahl, σε σκηνοθεσία Άρη Μπαφαλούκα, με την Ηρώ Μουκίου.

Ο ουρανός ήταν μελαγχολικός με γκρι σύννεφα. Θαρρείς και ήθελε να μας προετοιμάσει ψυχολογικά για την παράσταση που θα παρακολουθούσαμε σε λίγο.

 Ο Gunnar Bergdahl, σουηδός δημοσιογράφος και σκηνοθέτης,  εδώ και 30 χρόνια ασχολείται εντατικά και με το ατύχημα στο Τσερνομπίλ, πήρε συνεντεύξεις από ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα, -βρέθηκε με κίνδυνο την ίδια του τη ζωή -στο τόπο της έκρηξης συλλέγοντας στοιχεία και κατάφερε να δημιουργήσει ένα ντοκιμαντέρ που συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο. Και εδώ βρίσκεται και η ιδιαιτερότητα της παράστασης. Το κείμενο είναι η φωνή της Λουντμίλα, η αφήγηση μιας γυναίκας που έζησε από κοντά τα πραγματικά γεγονότα. Είναι μία συνέντευξη της νεαρής Λουντμίλα στον Gunnar Bergdahl, o οποίος μετέφερε την συνομιλία τους και έγραψε το βιβλίο. Μια εξομολόγηση ψυχής και των συναισθημάτων της νεαρής Λουντμίλα που διηγείται στον δημοσιογράφο την ιστορία της ζωής της. Τα όσα έζησε και σημάδεψαν για πάντα την ζωή της. Κατάθεση ψυχής.  Λόγια και καταστάσεις που κάνουν την καρδιά μας να χτυπά δυνατά. Ο Άρης Μπαφαλούκας και η Ηρώ Μουκίου δραματοποίησαν αυτή την συνέντευξη – εξομολόγηση. Η Ηρώ Μουκίου μετέφρασε το έργο-ντοκουμέντο του Σουηδού δημοσιογράφου, δίνοντας μας ένα κείμενο λιτό, κατανοητό και συγκλονιστικό. 

Η Λουντμίλα χαίρεται για την μεγάλη της τύχη που μπόρεσε να μετακομίσει κοντά στο Κίεβο.  Είναι μόλις 22 χρονών. Τρισευτυχισμένη, νιόπαντρη και έγκυος στο πρώτο της παιδί. Η ζωή ολόκληρη απλώνεται μπροστά της. Κάνει όνειρα. Αγαπά τον άνδρα της, αγαπά την ζωή. Μια νεαρή κοπέλα χαρούμενη και ευτυχισμένη. Μέχρι το ξημέρωμα της 26ης Απριλίου 1986. Την ημέρα που η έκρηξη στον πυρηνικό αντιδραστήρα στο Τσέρνομπιλ εξερράγη αλλάζοντας την ιστορία του πλανήτη και τον μικρόκοσμο της Λουντμίλα. Ο άνδρας της ήταν ο πρώτος πυροσβέστης που έχασε την ζωή του στα 25 του χρόνια, επιχειρώντας μαζί με άλλους να σβήσει την φωτιά στον αντιδραστήρα. Πεθαίνει μετά από μία οδυνηρή παραμονή και νοσηλεία σε νοσοκομεία.

Και σήμερα που ζούμε και εμείς την πανδημία, που άλλαξε τον τρόπο ζωής μας, βρίσκεις αρκετά όμοια στοιχεία στις δύο αυτές τραγικές καταστάσεις. «Το Τσερνομπίλ παραμένει ένα μυστήριο που περιμένει από μας τη λύση του. Ίσως ήταν ένα άγημα στον 21ο αιώνα. Μια πρόκληση για τον νέο αιώνα….» γράφει ο σουηδός δημοσιογράφος  στο βιβλίο του.

O σκηνοθέτης Άρης Μπαφαλούκας σκηνοθετεί με έμπνευση και γρήγορο ρυθμό. Προβάλλει σε video wall πραγματικές σκηνές και εικόνες από την εποχή, δείχνοντάς μας τα πραγματικά γεγονότα  και την απόγνωση στο πρόσωπο των ανθρώπων. Νιώθεις σαν να είσαι αυτόπτης μάρτυρας όσων συνέβησαν. Η εμπνευσμένη σκηνοθεσία δεν σε κάνει ούτε στιγμή να νιώσεις πως παρακολουθείς έναν μονόλογο, αλλά καταφέρνει το εξαιρετικό σπάνιο φαινόμενο να σε κάνει να βλέπεις ό,τι βλέπει και η πρωταγωνίστρια.

Το σκηνικό του Δημήτρη Κακριδά είναι λιτό και πρωτότυπο. Ένα διαφανές  τουρπάνι χωρίζει την σκηνή στα δύο. Xωρίζει το παρελθόν με το παρόν, Στο πίσω μέρος η πρωταγωνίστρια ζωντανεύει τις χαρούμενες αναμνήσεις της. Το δροσερό, νεαρό κορίτσι, πετάει από την χαρά της για την τύχη της, χαρίζοντάς μας εξαιρετικές μαυρόασπρες φιγούρες.  Μπροστά το κρεβάτι του νοσοκομείου. Εκεί διαδραματίζονται τα δραματικά γεγονότα της  ζωής της Λουντμίλα. Πόνος, θλίψη, απελπισία. Και δεξιά στο γραφείο της  είναι το σήμερα.  Εκεί μας διηγείται την σημερινή κατάστασή της.

Η μουσική επένδυση της παράστασης είναι του Ανδρέα Μπέλλη. Μουσική που κάποιες στιγμές αλλάζει και μετατρέπεται σε εκκωφαντικές σειρήνες συναγερμού. Ιδιαίτερα τα ηχητικά εφέ. Λειτουργικά και απλά τα κοστούμια του Δημήτρη Κακριδά. Ατμοσφαιρικοί οι φωτισμοί του Ανδρέα Μπέλλη

Η Ηρώ Μουκίου με μία αφοπλιστική απλότητα κτίζει με μαεστρία τον ρόλο της Λουντμίλα. Έχει τον έλεγχο των αστείρευτων εκφραστικών της μέσων. Μεταμορφώνεται από μία ανέμελη, χαρούμενη κοπελίτσα, σε μία θλιμμένη, απογοητευμένη γυναίκα σαν αστραπή. Έχει μία σαρωτική σκηνική παρουσία και μας κάνει κοινωνούς του δράματος, της αγωνίας, της θλίψης, αλλά και της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο. Το πρόσωπό της αλλάζει εν ριπή οφθαλμού από χαρούμενο σε βαθειά θλιμμένο. Από τις πιο συνταρακτικές σκηνικές παρουσίες που έχουμε δει. Είναι μία τόσο συγκλονιστική ερμηνεία που τα λόγια είναι φτωχά να την περιγράψουν. Η ερμηνεία της απέσπασε το Βραβείο Ερμηνείας από την Ακαδημία Ελληνικών Βραβείων Τέχνης και το Βραβείο πρώτου Γυναικείου Ρόλου στα Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης.

Είναι από τις παραστάσεις και ερμηνείες που μένουν βαθειά χαραγμένες στην μνήμη σου για πάντα. Μια παράσταση διαμάντι!

Η ζωή είναι απρόβλεπτη και μέσα σε μια στιγμή μπορείς να κερδίσεις τα πάντα ή να τα χάσεις όλα. Σε μία και μόνο στιγμή όλα τα δεδομένα μπορούν να ανατραπούν. Βιώνεις σοκ. Και πώς να δεις τα πυροτεχνήματα όταν τα μάτια σου είναι πλημμυρισμένα από δάκρυα; Το ευμετάβλητο της τύχης είναι μια σημαντική συνειδητοποίηση για όλους μας. Μια συνειδητοποίηση που μας οδηγεί στην ουσιαστική ενηλικίωση και στο να χαιρόμαστε το σήμερα, να ζούμε το τώρα και να απολαμβάνουμε όλες τις μικρές και μεγάλες χαρές της καθημερινότητας. Μας οδηγεί στο να βλέπουμε και να απολαμβάνουμε τα πυροτεχνήματα ακόμα και με δάκρυα στα μάτια. Γιατί η κάθε στιγμή είναι ένα δώρο. Και γιατί μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε πολύ πιο ανθεκτικοί, πολύ πιο δυνατοί από όσο πιστεύαμε

Εύχομαι να ξαναδούμε την παράσταση στην νέα θεατρική σεζόν. Μην την χάσετε, όπου την συναντήσετε!

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση: Ηρώ Μουκίου
Σκηνοθεσία : Άρης Μπαφαλούκας
Σκηνικά-κοστούμια : Δημήτρης Κακριδάς
Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλλης
Φωτογραφίες : Μέμη Γιολδάση

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ

Άφησε ένα σχόλιο