Είδα την παράσταση «ΕΛΕΝΗ» του Γιάννη Ρίτσου

«Eλένη»  του Γιάννη Ρίτσου

Γράφει η Βίβιαν Μητσάκου

Μέσα στην παραδομένη στην φθορά του χρόνου αίθουσα χορού του «Ξενοδοχείου Μπάγκειον», έργο του Τσίλλερ, μπροστά στον χρυσοσκάλιστο φθαρμένο από την εγκατάλειψη καθρέφτη, στέκεται η «Ελένη». Φορά ένα ολόλευκο μακρύ φόρεμα, ξυπόλυτη, με ένα μεγάλο δαχτυλίδι στο ένα δάχτυλο και ένα χρυσό διάδημα στο κεφάλι.

Η «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου γράφτηκε τον Μάιο του 1970 και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του ίδιου  έτους,, όταν ο μεγάλος μας ποιητής βρισκόταν σε «κατ΄οίκον περιορισμό» στο Καρλόβασι της Σάμου.  Σοβαρά άρρωστος, προβληματισμένος για τα πολιτικά γεγονότα της ταραχώδους εκείνης εποχής.  Ανήκει στα ποιήματα της  «τέταρτης διάστασης» του Γιάννη Ρίτσου.

Η «Ελένη» είναι μια ελεγεία στην ματαιότητα και στην ματαιοδοξία.

Η Ελένη, το αιώνιο σύμβολο της απόλυτης ομορφιάς και το αντικείμενο του πόθου πολλών ανδρών είναι μια γυναίκα γερασμένη.  «Εκατό ή διακοσίων ετών».  Οι ρυτίδες έχουν χαράξει το όμορφο πρόσωπό της. Το αρχοντικό της έχει μια ατμόσφαιρα απόλυτης εγκατάλειψης και φθοράς. Είναι μόνη, εγκαταλελειμένη και «βορά» στην ειρωνεία των υπηρετριών της. Τίποτα όμως πια από τα μάταια του κόσμου τούτου δεν την αγγίζει.

«Πως ήταν δίχως νόημα όλα, δίχως σκοπό και διάρκεια και ουσία – πλούτη, πόλεμοι, δόξες και φθόνοι, κοσμήματα και η ίδια η ομορφιά Τι ανόητοι θρύλοι, κύκνοι και Τροίες και έρωτες και ανδραγαθίες»

Το γερασμένο πια είδωλο της μυθικής Ελένης, αναμοχλεύει τον έρωτα, τα πάθη, τα γηρατειά. Με την πείρα και την σοφία που απέκτησε από το πέρασμα του χρόνου μιλά για την ματαιότητα της δόξας, της ομορφιάς, της εξουσίας, των τιμών, της απόκτησης υλικών αγαθών.  Μια έκδηλη υπαρξιακή αγωνία του ποιητή και ένας καυτηριασμός στην καταναλωτική μανία του σύγχρονου ανθρώπου.

«Αλήθεια πόσα πράγματα άχρηστα, με πόση απληστία συναγμένα – φράξαν τον χώρο – δε μπορούσαμε να σαλέψουμε, τα γόνατά μας χτυπούσαν σε ξύλινα, πέτρινα, μετάλλινα γόνατα. Ω βέβαια, θα πρέπει πολύ να γεράσουμε, πολύ, ώσπου να γίνουμε δίκαιοι, να φτάσουμε εκείνη την ήμερη αμεροληψία, την γλυκεία ανιδιοτέλεια στις συγκρίσεις, στις κρίσεις, όταν δικό μας πια μερτικό δεν υπάρχει σε τίποτα πάρεξ σ’ αυτή την ησυχία.» .

Δίνει αντιπολεμικά μηνύματα στον στρατιώτη λέγοντάς του να μην σκοτίζεται για δόξες και αξιώματα. “Τι να τα κάνεις;.”

Η εμπνευσμένη, σύγχρονη σκηνοθετική γραμμή του Δήμου Αβδελιώδη  παρουσιάζει την Ελένη όχι γριά και άσχημη, αλλά νέα και όμορφη, σαν αρχαία θεά. Εστιάζει  στην ομορφιά της ψυχής της ώριμης και σοφής πια Ελένης που έχει απελευθερωθεί από τα δεσμά της ύλης και  της ομορφιάς. Στηρίζει την σκηνοθεσία του στην ερμηνεία της «φωνής» του κειμένου.

Η Βερόνικα Αργέντζη ερμηνεύει ευαίσθητα,  συγκινητικά και με αφοπλιστική απλότητα την Ελένη. Όμορφη εκφορά λόγου, ωραίος χρωματισμός φωνής, μελετημένες μικρές κινήσεις, σιωπές που λένε πολλά.  Μας κοινωνεί το μεγαλούργημα του Γιάννη Ρίτσου και μας γεμίζει έντονα συναισθήματα και εικόνες. Όπως εκεί στα τείχη της Τροίας με τα τρία τριαντάφυλλα.

Καθ΄όλη την διάρκεια της παράστασης παρακολουθούμε ένα μοναδικό video-wall στον τοίχο της μεγάλης αίθουσας που μας  δίνει την αίσθηση ότι ταξιδεύουμε και εμείς μέσα από τις αναμνήσεις  της «Ελένης».

Η υπέροχη υποβλητική μουσική και οι φανταστικοί  πολύχρωμοι φωτισμοί, συνέθεσαν μια άκρως ποιητική παράσταση και μια μαγική ατμόσφαιρα.

Στο Μπάγκειον. Ένα χώρο ιδιαίτερο, ατμοσφαιρικό, φθαρμένο από τον χρόνο. Το απόλυτο φυσικό σκηνικό για την «Ελένη».

Μια αριστουργηματική παράσταση που με συγκίνησε και με γέμισε συναισθήματα. Καλή σας θέαση!.

 


 

Ταυτότητα παράστασης

 «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου

Διδασκαλία Ερμηνείας, Σκηνική όψη, Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης    

Ερμηνεύει η Βερόνικα Αργέντζη
Φωνή  Αφηγητή: Δήμος Αβδελιώδης
Ένδυμα, μακέτες: Αριστείδης Πατσόγλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Βοσκοπούλου
Φωτογραφίες: Κορνηλία Σιδηρά
Προβολή και επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will

 Μπάγκειον, Πλ. Ομονοίας 18
Από 2 Μαΐου και κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή έως 2 Ιουνίου στις 21:30.
Διάρκεια: 60’

 

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ

Άφησε ένα σχόλιο