Είδα την παράσταση «ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΧΩΡΙΣ ΣΗΜΑΣΙΑ»




Μια Γυναίκα χωρίς σημασία του Όσκαρ Ουάϊλντ

Ο Θίασος ΣΥΝ-ΘHΚΗ παρουσιάζει στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν -Υπόγειο  την παράσταση «Μια Γυναίκα χωρίς σημασία» του Όσκαρ Ουάϊλντ, σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη.

Ο θίασος ΣΥΝ-ΘΉΚΗ, μετά την πολύχρονη ενασχόλησή του με κοινωνικοπολιτικά έργα και το ανέβασμα με σύγχρονο τρόπο κλασσικών συγγραφέων (Ίψεν, Τσέχωφ, Μίλλερ κ.α), επιχειρεί μια πρωτότυπη θεατρική προσέγγιση του έργου του ανατρεπτικού Ιρλανδού συγγραφέα δίνοντας έμφαση στην πολιτική διάστασή του έργου και στα παράλογα μελοδραματικά θεατρικά μοτίβα του.

Το έργο “Μια Γυναίκα χωρίς σημασία” του Όσκαρ Ουάϊλντ γραμμένο το 1893 είναι μία από τις τέσσερις κλασικές κωμωδίες του Ιρλανδού συγγραφέα. Μέσα από την γραφή του καταγγέλλει τον πουριτανισμό, διακωμωδεί την κοσμική κοινωνία του Λονδίνου. Mία κοινωνία που καθορίζει τις τύχες και το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά βρίσκεται τόσο μακριά από τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών.  Φλυαρεί, κουτσομπολεύει, ειρωνεύεται, ερωτοτροπεί. Ο Όσκαρ Ουάϊλντ σατιρίζει τα δακρύβρεκτα κοινωνικά δράματα του 19ου αιώνα και διακωμωδεί την αριστοκρατική τάξη της Αγγλίας και αυτό μοιάζει εφιαλτικά επίκαιρο. Αποφασίζουν για τις μοίρες της ανθρωπότητας, άνθρωποι που δεν έχουν εργαστεί ποτέ, έχουν τεράστιες αμοιβές και περιουσίες, συσσωρεύουν πλούτο με απληστία, κυριαρχούν με την οικονομική τους δύναμη, αδιαφορώντας για τους λαούς που κυβερνούν και τους εκμεταλλεύονται ασύστολα. Το συγγραφικό έργο του Όσκαρ Ουάιλντ είναι έντονα πολιτικό και ανατρεπτικό, εξ ου και η διώξη και η καταδίκη του. Ενδεικτικό της πολιτικής ευαισθητοποίησής του είναι ότι υπήρξε ο μόνος λογοτέχνης στην Αγγλία, που υπέγραψε την αίτηση του Μπέρναρντ Σω, για να δοθεί χάρη στους αναρχικούς που είχαν συλληφθεί (και εντέλει εκτελέστηκαν) ως υπεύθυνοι του μακελειού στην πλατεία Χέιμαρκετ στο Σικάγο, στις 4 Μαΐου 1886. Το έργο ανεβαίνει σπανίως στην ελληνική σκηνή. Ξεχωρίζουν οι παραστάσεις: Το 1939 από την Μαρίκα Κοτοπούλη, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν και το 1954 από την Κυβέλη, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη.

Το σκηνικό στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν είναι εντυπωσιακό. Και ανήκει στον Ανδρέα Σαραντόπουλο.  Διαφανείς κουρτίνες χωρίζουν τους χώρους  της σκηνής.  Επάνω τους προβάλλονται τα κοστούμια των πρωταγωνιστών της παράστασης και εναλλάσσονται με εικόνες βιτρώ, δημιουργώντας φανταστικής ομορφιάς εικόνες. Η σκηνοθεσία τoυ Κωστή Καπελώνη είναι ευρηματική και ατμοσφαιρική. Τόσο η  εντυπωσιακή είσοδος στην σκηνή των πρωταγωνιστών, όσο και η ιδέα να παίξουν ένα μέρος της παράστασης πίσω από τις διαφανείς κουρτίνες της σκηνής. Μοιάζει σαν οι άνθρωποι αυτοί να είναι αποκομμένοι από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός.  Η σκηνοθεσία εστιάζει  και αναδεικνύει το καυστικό χιούμορ του συγγραφέα για την κοσμική κοινωνία του Λονδίνου και την πολιτική. Ο σκηνοθέτης ευφυώς δεν παρουσιάζει το έργο στην κλασική του μορφή (π.χ. βελούδινα σαλόνια, πολύτιμους πολυελαίους). Προσπαθεί και το φέρνει πιο κοντά στο σήμερα, αφήνοντας μόνο τα κλασσικά και υπέροχα κοστούμια  (δημιουργίες της Άννας Βήχου) να μας μεταφέρουν στο Λονδίνο στα τέλη του 190υ αιώνα. Για την παράσταση παραγγέλθηκε καινούργια  μετάφραση ( Σουζάνας Χούλια) που υπηρετεί την νέα ανάγνωση που επιχειρεί ο θίασος.

Η Λαίδη Τζέιν (Χρήστος Συριώτης)  υποδέχεται στο αρχοντικό της όλη την αριστοκρατία του Λονδίνου. Τα ευρύχωρα σαλόνια γεμίζουν ανθρώπους  κοσμικούς που μεταξύ «τυρού και αχλαδιού»  κουτσομπολεύουν  και ειρωνεύονται τις ζωές των άλλων.  Θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερους των άλλων.  Γελάνε με ανόητα πράγματα. Και εδώ κρύβεται και το πολιτικό μήνυμα που θέλει να μας περάσει ο Ιρλανδός συγγραφέας. Αυτοί οι τόσο κενοί άνθρωποι, που ζουν στον «δικό» τους κόσμο, μακριά από τα προβλήματα του λαού, είναι οι άνθρωποι που καθορίζουν τις τύχες ολόκληρου του κόσμου. Η Λαίδη Καρολαίν (Μαρία Μακρή) αναπτύσσει την θεωρία της «περί των πτωχών» οι οποίοι πρέπει να είναι ευχαριστημένοι από την ζωή τους αν έχουν κάρβουνα και κουβέρτες.  Ο σερ Άλφρεντ (Πέτρος Πέτρου) σχολιάζει ότι αν δεν είχε τα χρέη του δεν θα είχε κάτι να ασχοληθεί. Η Λαίδη Τζέιν τους καλεί χαρούμενη να περάσουν και στο «κίτρινο» σαλόνι της γεμάτη υπερηφάνεια για τα υλικά αγαθά που απολαμβάνει γιατί είναι η ώρα για tea, και μετά να απολαύσουν μια υπέροχη βραδιά στην Αίθουσα της μουσικής».

Μια νεαρή αμερικανίδα η Μις Ουόρσλυ (Χρυσάνθη Γεωργαντίδου) την οποία φιλοξενεί η Λαίδη Τζέιν έρχεται  να ταράξει τα νερά και τις ιδέες της άρχουσας αγγλικής τάξης, με τις νεωτεριστικες ιδέες που φέρνει από την πατρίδα της. Η κυρία Άλονμπυ   (Φίλια Δενδρινού) κάνει αμέριμνες βόλτες και θαυμάζει τα λουλούδια του κήπου παρέα με τους λόρδους  Άλφρεντ και Ιλιγκουωρθ .  Όλα κυλούν ήρεμα μέχρι την στιγμή που ο Λόρδος Ίλινγκουωρθ  (Γιώργος Κροντήρης) αποφασίζει να προσλάβει γραμματέα του τον νεαρό  Τζέραλντ Άρμπαθνοτ  (τον ρόλο μοιράζονται οι  Δημήτρης Ζουμπούλης και ο Μάνος Κωστής).  Το κάλεσμα για τσάι από την Λαίδη Τζέιν της  κυρίας Άρμπαθνοτ (Δέσποινα Πόγκα) έρχεται να ανατρέψει την σοβαροφανή κατάσταση που επικρατεί στην «ανώτερη τάξη του Λονδίνου» του 1893.  Άγνωστα μυστικά έρχονται στην επιφάνεια, που ενώ όλοι γνώριζαν δείχνουν να εκπλήσσουν τους καλεσμένους.

Καταπληκτική η ιδέα ο ρόλος της Λαίδης Τζέιν να δοθεί στον Χρήστο Συριώτη. Πληθωρική η παρουσία του, και ακόμη πιο πληθωρική η ερμηνεία του. Με την ιδιαίτερη προφορά του, το στυλ του,  το πλούσιο κοστούμι του, το εξαιρετικό ταλέντο του, μας χαρίζει άφθονο γέλιο. Ο Χρήστος Συριώτης θα μου επιτραπεί να πω ότι «κλέβει την παράσταση». Η Μαρία Μακρή είναι μία απολαυστική Λαίδη Καρολάιν που μοιάζει να ζει σε μία φανταστική κοινωνία. Οι κινήσεις της, το σούφρωμα   των χειλιών της, ο τρόπος που κρατά τα μονοκλ γυαλιά της και παρατηρεί τους συνδαιτυμόνες της, το γεμάτο περιφρόνηση προς τους κατώτερους βλέμμα της, δημιουργούν μία σαρωτική προσωπικότητα και μία ερμηνεία πολλών καρατίων.

Η Δέσποινα Πόγκα είναι η ήρεμη δύναμη της παράστασης. Επιμένει με πείσμα στις αποφάσεις της και λέει το μεγάλο «όχι» σε ένα γάμο που θα γινόταν μόνο για να καλύψει «κοινωνικές υποχρεώσεις». Ο Γιώργος Κροντήρης αγέρωχος,  στο ρόλο του. Έχοντας σαν «σημαία»  τους τίτλους του και την οικονομική του άνεση, ποδοπατά ανθρώπινες ψυχές, και δεν διστάζει να αποπλανήσει νεαρές κοπέλες και μετά  παριστάνει τον ηθικολόγο. Ερμηνεία ιδιαίτερη με απόλυτη φυσικότητα.

Ο Πέτρος Πέτρου ενσαρκώνει άψογα τον κόμη που δεν έχει κανένα πρόβλημα εκτός από τα χρέη του και τους έρωτές του.  Καταφέρνει να προσδώσει φρεσκάδα στην παράσταση, με τις κινήσεις του σώματός του,  με απίστευτη σκηνική άνεση.  Ο Σάκης Σιούτης σε διπλό ρόλο (βουλευτής Κέλβιν και πάστορας)  είναι εξαιρετικός  ειδικά στον ρόλο του πάστορα, όταν μιλά για την άρρωστη  σύζυγό του. Καλοί στους ρόλους τους και όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί,  με ξεχωριστά ωραίες στιγμές ο καθένας.

Η παράσταση «Μια Γυναίκα χωρίς σημασία» του Όσκαρ Ουάϊλντ σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη, με πολύ καλές ερμηνείες από μια πλειάδα εξαιρετικών ηθοποιών, είναι μία ιδιαίτερη και αξιόλογη παράσταση, με βαθειά πολιτικά διαχρονικά νοήματα. Μια παράσταση που κυριαρχεί ο λόγος. Μια παράσταση που σε προβληματίζει για το ποιοι είναι οι άνθρωποι που μας κυβερνούν. Τότε και τώρα. Τίποτα δεν άλλαξε από τον 18ο αιώνα που γράφτηκε το έργο και εμείς είμαστε απλοί παρατηρητές των σχεδίων και της ιστορίας που έχουν οι «δυνατοί» αποφασίσει για μας.  Στο Θέατρο Τέχνης !

Ταυτότητα Παράστασης
Μετάφραση: Σουζάνα Χούλια
Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης
Σκηνογραφία: Ανδρέας Σαραντόπουλος
Κοστούμια: Άννα Βήχου
Σχεδιασμός φωτισμών: Κωστής Καπελώνης

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Δέσποινα Πόγκα, Μαρία Μακρή, Γιώργος Κροντήρης, Χρήστος Συριώτης, Πέτρος Πέτρου, Φίλια Δενδρινού, Χρυσάνθη Γεωργαντίδου, Δημήτρης Ζουμπούλης, Σάκης Σιούτης, Μάνος Κωστής.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟ

Άφησε ένα σχόλιο